Um
þetta voru Santon og Piff að hugsa á meðan að þeir
sópuðu gólfið á verkstæðinu. Pabbi
þeirra vildi hafa allt í röð og reglu. Hann átti
fullt af verkfærum sem var raðað snyrtilega á smíðaborðið
en það var svo einkennilegt að þar voru alltaf ný
og ný verkfæri. En tvíburarnir vissu vel að pabbi
þeirra var rammgöldróttur og gat gert ótrúlegustu
hluti sem engin leið var að botna í. Santon var alveg viss
um að þegar hann yrði fullorðinn gæti hann galdrað
rétt eins og faðir hans en Piff var í vafa. Skyndilega stóð Stumbur í dyrunum á verkstæðinu. Rétt eins og hann hefði dottið ofan úr himninum.
„Halló,“ sagði hann, „viljið þið koma í afmælið mitt?“
„Hæ, áttu afmæli í dag?“ spurði Piff. „Hvað ertu gamall?“ Stumbur varð vandræðalegur.
„Ja, það veit ég nú eiginlega ekki... við gerum ekki mikið með svoleiðis heima hjá mér, en ég ætla allavega að halda afmælisveislu og það koma rosalega margir.“
Habbalú kom hlaupandi út, alveg hvínandi blá af reiði.
„Glætan, afmæli – ekki nema það þó... Santon og Piff, þið farið ekki fet yfir lækinn og þar með ekki í neitt afmæli.“ Santon mótmælti harðlega en Piff fékk tár í augun, hann var svo viðkvæmur. Honum fannst líka svo leiðinlegt þegar mamma Habbalú var svona öskuill og bara eiginlega vond við Stumb. Æ, en það mátti ekki hugsa svona, auðvitað var mamma aldrei vond við neinn, hún var bara svona. Mömmur eru bara svona. Ef hún bara vissi... æ... ef hún bara vissi að Santon og Piff voru nærri drukknaðir í hylnum um daginn. Og Stumbur bjargaði þeim. Aumingja Stumbur, sem var svo glaður þegar hann kom, horfði dapur niður á tærnar á sér og skelfing var hann smávaxinn.
