Það
var yndislegt veður þennan dag og þorpið Blábyrgi
bókstaflega ljómaði í sólinni. Skrautleg
húsin nutu sín vel í þessari fallegu birtu, það
voru nýmálaðar myndir á götunum og álfa-
og dvergabörnin léku sér í skemmtigarðinum
og uppi við fjallsræturnar og meðfram læknum sem rann
í gegnum þorpið. Trén stóðu þögul
og hneigðu blöðin í hitanum, það var ekki
fyrr en kvölda tók sem þau byrjuðu að tala; þegar
sólin var alveg að sofna og tunglið var alveg að vakna.
Tvíburarnir Santon og Piff voru að hjálpa pabba sínum
á verkstæðinu hans. Mamma þeirra, hún Habbalú,
var að klára að ganga frá eftir hádegismatinn.
Ginni, pabbi Santons og Piffs, smíðaði alls konar merkilega
hluti á verkstæðinu sínu. Þegar Santon og
Piff yrðu eldri ætlaði pabbi að kenna þeim allt
sem hann kunni og svo myndu þeir taka við verkstæðinu
hans. Þá yrðu þeir orðnir jafnháir og
pabbi sem var nærri því tveir metrar á hæð.
Það var vegna þess að þau voru bláálfar,
þeir eru svo hávaxnir. En það var fleira sem þeir ætluðu að gera þegar þeir yrðu stórir. Þeir ætluðu að fara yfir fjöllin háu sem umlykja Blábyrgi, jafnvel þótt enginn hefði gert það fyrr. Þeir ætluðu sér að fara til mannheima. Það var stóra leyndarmálið þeirra. Örugglega yrðu þeir frægir og það myndi koma viðtal við þá í bæjarblaðinu og foreldrar þeirra yrðu líka fræg fyrir að ala svona vel upp tvo drengi. Besti vinur þeirra, hann Stumbur, var húsdvergur og frekar lítill svo það var ekki líklegt að hann gæti komið með, en ef til vill myndi hann nú stækka með aldrinum, alla vega yrði hann jafnhár og pabbi hans. Já, hvað var pabbi hans Stumbs eiginlega hár? Kannske 70 sentímetrar? Ekki meira. Sarína, mamma hans Stumbs, var nokkru minni, kannske bara 65 sentímetrar.
