Langt,
langt uppi í fjöllunum er þorp sem heitir Blábyrgi.
Þar búa bara álfar og dvergar. Þarna eru alls
konar álfar. Til dæmis ljósálfar, bláálfar
og blómálfar. Og alls konar dvergar.Sumir álfarnir eru dálítið göldróttir en þeir galdra bara þegar einhver þarf á hjálp að halda. Dvergarnir eru stundum að stelast til að galdra en þeir mega það eiginlega ekki. Af því að dvergar eru ekki göldróttir.
En þeir hafa lært pínulítið hjá álfunum. Í Blábyrgi eru engir bílar. Enda eins gott því margir leika sér að því að mála myndir á göturnar og stundum er keppt um hver málar fallegustu myndina. Svo kemur rigningin og eyðir öllum myndunum. Þess vegna eru alltaf nýjar og nýjar myndir.
Í Blábyrgi heita allir dálítið skrýtnum nöfnum. Og það er fleira sem er skrýtið. Trén geta talað á kvöldin. Þegar sólin er alveg að sofna og tunglið er alveg að vakna – þá geta trén talað. Þá verður birtan svo skrýtin, ekki alveg orðið dimmt og heldur ekki alveg bjart. Flestir í þorpinu eru heima hjá sér um þetta leyti að borða kvöldmatinn svo þeir heyra trén sjaldan tala en krakkarnir koma stundum of seint í matinn og þá heyra þau blaðrið í trjánum.
